Film Francez Me Titra Shqip

Një pasdite të fillimprillit, Arben mori një ftesë për të punuar në ekranizimin e “La Maison des Heures Perdues”, një dramë e hollë franceze që luante me kohën, kujtesën dhe sekretet e një shtëpie familjare. Regjisori i filmit, Catherine Morel, përzgjodhi vetë ekipin e titrave për premierën në Tiranë — ajo donte që publikun shqiptar ta takonte filmin në të njëjtën mënyrë si ai frëngjishtfolës: pa shkëputje dhe me të njëjtën dhimbje të qetë.

Ai që e quante shpesh kështu ishte Arben, një përkthyes i pasionuar nga Tirana. Me një bllok shënimesh gjithnjë pranë, ai e kishte bërë përkthimin e filmave një mision personal: të ruante nuancën dhe ritmin e dialogut origjinal, por ta sillte atë në shqip pa e zhbërë shpirtin. Kur e dëgjonte titullin “Film Francez Me Titra Shqip” në faqet e rrjeteve sociale të komunitetit kinematografik, atëherë e dinte: një film i huaj po vinte në qytet, dhe ai do t’i jepte jetë fjalëve të tij. Film Francez Me Titra Shqip

Me vite, projekti u zgjeroi. Filma të tjerë francezë, pastaj evropianë e më pas latino-amerikanë me titra në shqip mbërritën në program. Shprehja “Film Francez Me Titra Shqip” mbeti një kujtim i hershëm, një ikonë e natyrës simbolike të asaj ure që kishin ndërtuar. Ajo që kishte nisur si një seri shfaqjesh u kthye në një lëvizje kulturore: njerëz të ndryshëm, nga moshat dhe shtresat më të ndryshme, takoheshin rregullisht për të parë histori të tjera dhe për të diskutuar nuancat e përkthimit. Një pasdite të fillimprillit, Arben mori një ftesë

Për Arbenin, reagimet nuk ishin vetëm komplimente. Një kritik lokal i tha: “Titrat bëjnë më shumë se përkthimin; ato vendosin një urë ku shpejtësia duhet të jetë e saktë.” Kritikë i referohej një skene ku humori i butë frëng u përcoll në shqip me nuanca të tjera — një zgjedhje që diversifikoi interpretimin, por që gjithsesi funksionoi. Kjo i kujtoi Arbenit se përkthimi është shpesh interpretim: një dialog i vogël mund të hapë dritare të reja ku publiku shqiptar sheh më shumë nga personazhi, bazuar në imazhet dhe memorien kulturore lokale. Me një bllok shënimesh gjithnjë pranë, ai e

Dhe në një natë tjetër, kur Arben u ul përsëri në fund të sallës, me kokoshkat që po fillonin të ftoheshin dhe dritat që po fikeshin, ai mendoi për një thënie të vjetër: përkthimi është dhe do të mbetet akti i dashurisë — për t’i dhënë të huajit zë në një gjuhë që të bën të ndihesh në shtëpi.

Një pasdite të fillimprillit, Arben mori një ftesë për të punuar në ekranizimin e “La Maison des Heures Perdues”, një dramë e hollë franceze që luante me kohën, kujtesën dhe sekretet e një shtëpie familjare. Regjisori i filmit, Catherine Morel, përzgjodhi vetë ekipin e titrave për premierën në Tiranë — ajo donte që publikun shqiptar ta takonte filmin në të njëjtën mënyrë si ai frëngjishtfolës: pa shkëputje dhe me të njëjtën dhimbje të qetë.

Ai që e quante shpesh kështu ishte Arben, një përkthyes i pasionuar nga Tirana. Me një bllok shënimesh gjithnjë pranë, ai e kishte bërë përkthimin e filmave një mision personal: të ruante nuancën dhe ritmin e dialogut origjinal, por ta sillte atë në shqip pa e zhbërë shpirtin. Kur e dëgjonte titullin “Film Francez Me Titra Shqip” në faqet e rrjeteve sociale të komunitetit kinematografik, atëherë e dinte: një film i huaj po vinte në qytet, dhe ai do t’i jepte jetë fjalëve të tij.

Me vite, projekti u zgjeroi. Filma të tjerë francezë, pastaj evropianë e më pas latino-amerikanë me titra në shqip mbërritën në program. Shprehja “Film Francez Me Titra Shqip” mbeti një kujtim i hershëm, një ikonë e natyrës simbolike të asaj ure që kishin ndërtuar. Ajo që kishte nisur si një seri shfaqjesh u kthye në një lëvizje kulturore: njerëz të ndryshëm, nga moshat dhe shtresat më të ndryshme, takoheshin rregullisht për të parë histori të tjera dhe për të diskutuar nuancat e përkthimit.

Për Arbenin, reagimet nuk ishin vetëm komplimente. Një kritik lokal i tha: “Titrat bëjnë më shumë se përkthimin; ato vendosin një urë ku shpejtësia duhet të jetë e saktë.” Kritikë i referohej një skene ku humori i butë frëng u përcoll në shqip me nuanca të tjera — një zgjedhje që diversifikoi interpretimin, por që gjithsesi funksionoi. Kjo i kujtoi Arbenit se përkthimi është shpesh interpretim: një dialog i vogël mund të hapë dritare të reja ku publiku shqiptar sheh më shumë nga personazhi, bazuar në imazhet dhe memorien kulturore lokale.

Dhe në një natë tjetër, kur Arben u ul përsëri në fund të sallës, me kokoshkat që po fillonin të ftoheshin dhe dritat që po fikeshin, ai mendoi për një thënie të vjetër: përkthimi është dhe do të mbetet akti i dashurisë — për t’i dhënë të huajit zë në një gjuhë që të bën të ndihesh në shtëpi.